عشق يعني:

مناجات شب هاي تنهايي

وضو با قطرات اشك گرفتن

عشق يعني:

روزي بي صدا بار سفر بستن و رفتن

عشق يعني:

چون خورشيد تابيدن بر شب هاي دوست وچون برف ذوب شدن بر غم هاي دوست

عشق يعني:

پرستش بدون چشمداشت

نيايش بدون خواهش 

ستايش بي صدا 

رفاقت بي جفا 

و

صداقت بي ريا

خانه خراب تو شدم

به سوی من روانه شو

سجده به عشقت میزنم

منجی جاودانه شو

ای کوه پر غرور من

سنگ صبور تو منم

ای لحظه ساز عاشقی

عاشق با تو بودنم

می خواهمت ... می خواهمت ... !

تو ماندگاری در دلم

می دانمت ... می دانمت ... !

ای همه وجود من

نبود تو نبود من

يه روز بهم گفت: «مي‌خوام باهات دوست باشم؛

آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». بهش لبخند زدم

و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلی

تنهام». يه روز ديگه بهم گفت: «مي‌خوام تا ابد

باهات بمونم؛ آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام».

بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من

هم خيلي تنهام». يه روز ديگه گفت: «مي‌خوام برم يه

جاي دور، جايي كه هيچ مزاحمي نباشه. بعد كه همه

چيز روبراه شد تو هم بيا. آخه مي‌دوني؟ من اينجا

خيلي تنهام». بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم.

فكر خوبيه. من هم خيلي تنهام». يه روز تو نامه‌ش

نوشت: «من اينجا يه دوست پيدا كردم. آخه مي‌دوني؟

من اينجا خيلي تنهام». براش يه لبخند كشيدم و

زيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلی

تنهام». يه روز يه نامه نوشت و توش نوشت: «من

قراره اينجا با اين دوستم تا ابد زندگي كنم. آخه

مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». براش يه لبخند

كشيدم و زيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.

من هم خيلي تنهام».

حالا ديگه اون تنها نيست و من از اين بابت خيلی

خوشحالم و چيزی که بيشتر خوشحالم می کنه اينه که

نمی دونه من هنوز هم خيلي تنهام ...

                                                                        تقدیم به اونکه من را با تنهایام تنها گذاشت

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...
چون دنيا يه روز تموم ميشه...

                          .نميخوام بگم که مثل گلی...
                      چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...
چون شب هم بالاخروم ميشه...

نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...
چون اب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم...
چون منکه اصلا دوستت ندارم...
بلکه من عاشقتم...

           چقدر سخته هر لحظه با تو بودن اما از تو دور بودن

روزی که به دنیا آمدی داشت باران می آمد اما هوا بارانی نبود

این فرشته ها بودند که گریه می کردن چون یکی از آنها گم شده بود وچه خوب شد که تو

به دنیا آمدی وچه خوب تر که دنیای من شدی.

بهترین صدای زندگی من طپش قلب توست

وقشنگ ترین روز زندگی من روز تولد تو

با من بمان وبدان که بی نهایت با صداقت تا قیامت دوستت دارم.

اگر كلمه دوستت دارم قيام عليه بندهاي ميان من و توست

اگر كلمه دوستت دارم نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست

اگر كلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست

اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتياق راستين من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم كليد زندان من و توست

پس با تمام وجود فرياد مي زنم

دوستت دارم

نمی دانم که روزی خواهد آمد

                 که من تنهاتر از تنها بمیرم؟

در این کنج قفس زندان قلبم

              مثال یک پرستو پر بگیرم؟

نمی دانم رسد روزی که دیگر

                    سر شادی از این دنیا بگیرم؟

ولی ای کاش در هنگامه ی مرگ سراغی از دلی تنها بگیرم

تا به کی باید رفت از دیاری به دیار دیگر

نتوانم نتوانم جستن هر زمان عشقی و یاری دیگر

کاش ما آن دو پرستو بودیم که همه عمر سفر می کردیم

از بهاری به بهار دیگر آه اکنون دیری ست

که فروخته در من گویی تیره  آواری از ابر گران

شب و روز

شب و روز

شب و روز

بگذار که فراموش کنم

تو چه هستی جز یک لحظه یک لحظه که چشمان مرا

می گشاید در بر هوت آگاهی؟

بگذار که فراموش کنم.

بازم دارم بچه ميشم مثل قديماي قديم
 مثل همون روزي كه ما به اين محله اومديم
 دوره ي هف سنگ سه قاپ دوره ي شوت يه ضرب و گل
رقص عزيز تيله ها طلوع هف رنگ يه پل
آخ ! اگه تو مونده بودي دنيا يه جور ديگه بود
كوچه به اون قشنگي كه همين ترانه ميگه بود
تنهاتر از هميشه ام به تو نميشه راس نگفت
 نميشه اين حقيقت رو راحت و بي هراس نگفت
تنها تر از هميشه ام از نفس افتاده ترين
بچه ي بچه ام هنوز ساده ترين ساده ترين
آخ ! اگه تو مونده بودي دنيا يه جور ديگه بود
كوچه به اون قشنگي كه همين ترانه ميگه بود
رفتي و بي تو كوچه اون كوچه ي آشنا نشد
بي تو محلمون پر از صداي بچه ها نشد
نها منم كه كوچه رو مثل قديما دوس دارم
منم كه چارشنبه سوري فشفشه بيرون ميارم
آخ ! اگه تو مونده بودي دنيا يه جور ديگه بود
كوچه به اون قشنگي كه همين ترانه ميگه بود

همه در خواب بودند جز ماه كه به ستاره هايش مي خنديد و روزگار كه حال دل

 من مي پرسيد و راه كه منتظرم بود درختان تماشايم مي كردند و

خط سفيد كنار جاده دم از رفاقت مي زد...

اي كاش كه با من بودي و تاريكي را مي ديدي كه چقدر با محبت بود و

غم را مي ديدي كه سر افكنده كنارم مي آمد در زندگي آن شب چه سخت

گذشت در سينه ي تنگم نفس سنگيني مي كرد دستهايم مي لرزيد و بغض

گلويم را مي فشرد همه در خواب بودند

رخت هر جنگ و می پوشم