از قصه تنهایی ام که گفتم بغض آسمان شکست و صدای گریه اش تن زمین را لرزاند

آهای ........بیصدا .......بچه کوچک همسایه خواب است ترساندیش

تنهام ......اما عاشق کودک خفته همسایه ام

تنهام ..........اما عاشق گلهای مریمم

تنهام .................اما هنوز شمیم یاسمینها مغزم را تسخیر کرده

تنهام .............................اما خوشبختم

گفتم نرو پر پر می شم گفتی می خوام رها باشم

گفتم آخه عاشق شدم گفتی می خوام تنها باشم

گفتم دلم گفتی بسوز  گفتم يه عمری باز هنوز

گفتم پس عمرم چی می شه گفتی هدر شد شب و روز

گفتم آخه داغون می شم

گفتی به من خوش می گذره

گفتم بيا چشمام به تو فتی آخه کی ميخره ؟

گفتم يه روز کسی بودم با من کن بی حرمتی

گفتم صدام می ميره باز فتی گفتی به درد بسوز بساز

گفتم حالا که پير شدم

گفتی که از تو سير شدم

گفتم تمنا می کنم   گفتی می خوام خوردت کنم

گفتم بيا بشکن تن و     گفتی فراموش کن منو  

گفتی فراموش کن منو   گفتی فراموش کن منو  

تو این روزها ما آدمها گل نمیدیم به دست هم

                                      از یادمون داره میره دل تنگیهای دم به دم

این روزها دیگه همه جا صحبت بی وفایی

                                       ورد زبون آدمها تنهایی و جدایی

هرکی به فکر خودش همدلی معنی نداره

                                 حتی دیگه بی بهونه عشق میره تنهات میزاره

یکی بیاد داد بزنه که دوره دوره وفاست

                                دشمنی معنی نداره دنیا پر از صلح و صفاست

من میمونم تا که نگن عشق دیگه بی دوم شده

                                    من میمونم تا که نگن دوره عشق تموم شده

من میمونم تا که بگم دوست داشتنم حقیقت

                                    برای اعتبار عشق همین خودش غنیمت

یکی بیاد یکی بیاد تا آخر عاشق بمونه

                                     دل زده و خسته نشه دل کسی رو نشکونه

من میمونم تا بدونم عاشق و با وفا کیه

                                     تا که دیگه کسی نگه یک دل با صفا چیه

آنکه می گوید دوستت میدارم

 خنیاگر غمگینی است که آوازش را از دست داده است

عشق را ای کاش زبان سخن بود

 هزار کاکلی شاد در چشمان توست هزار قناری خاموش در گلوی من

عشق را ای کاش زبان سخن بود

آنکه می گوید دوستت میدارم دل اندوهگین شبی است که مهتابش را میجوید

 هزار آفتاب خندان در خرام توست هزار ستاره ی گریان در تمنای من

 عشق را ای کاش زبان سخن بود