نیمکتی خالی و یک دل پر انتظار

شعر خزان دیده و خاطره ای از بهار...

یخ زده دستان شب

ماه دلش سوخته

از غم تنهایی ام  چهره برافروخته...

چـه آسان بر نگاهــت دل سپــــــردم

بـــه يکـــــباره دلــــــــم را گــــــــم نمودم

مـــيــــــان حـــــــرفـــــهاي پـــــوچ مــــــردم

تـــــــو را هــــــر لــــحظــــه در قــــلبم سپردم

چـــــه آســـــــان تــــو مـــرا از يـــــاد بـــــــــردي

نــــگــــاهــــــم را پـــــــــر از انــــــدوه کــــــــردي

بـــه زيـــر ســــايه عشــــقــــت نــشـــســـتم

امـا تــــو عــــاقــــبــــت را انـــــکار کـــــردي

چـــه بيخـــود مـــن تـــلاشي پــوچ کردم

زميــن قلــب خــود را کــهنه کــردم                                                             

چه بيخود دلسپردم به نگاهت

نــدانستم که بيخود پل شکستم

چشمانت را دوست دارم

اما می ترسم روزی نتوانم به آن نگاه کنم

صدای تپش قلبت را دوست دارم

اما می ترسم روزی برای دیگری به تپش در آید

من تو را دوست دارم

اما می ترسم روزی از آن دیگری شوی

فراموشم نکن اومدی تو خیال من چه راحت و بی دردسر گفتی میشه به

پای تو غربت عشقم سر به سر

 ساده تر از یه حادثه منو گذاشتی تو خیال خودت شدی شاه و منم آدمکی

بی پر و بال خواستی که تو

نیمه راه قالم بذاری می دونم بری که من تو حسرت یه لحظه عشقت بمونم

 اما حالا با هر نفس اسمم و

 فریاد می زنی دارم می بینم مثه شمع آب میشی و جون می کنی تموم

راه جا زدی و تازه شدی مثه

خودم اما هنوز می خوای بگی که عاشق و دیوونتم نفرین نکردمت برو تنهام

 بذار با غصه هام آتیش زدم

اسم تو رو تو دفتر خاطره هام

اگر مقصد پرواز است

                       وپرستو مهاجر

                                     پس از پرستو مخواه که بماند

   از کوی تو ره گم نکنم خانه خود را

                                           دیوانه شناسد ره کاشانه خود را

    مستیم وره کوی تو نادیده سپاریم

                                             با اینکه ندانیم ره خانه خود را